عليك . . . » « خدايا ! من با بريدن از غير و پيوستنم به تو دل را پيراسته‌ام و سراپا به سوى تو رو آورده‌ام . . . » او ياد خدا را آبرو و شرف و عزّت خود مىداند و مانند جدش على عليه السّلام كه مىگفت : « الهى كفى بي عزّا ان اكون لك عبدا و كفى بي فخرا ان تكون لى ربّا . » « پروردگارا ! اين عزّت مرا بس كه بندهء تو باشم ، و اين افتخار برايم كافى است كه تو پروردگار منى ! » او نيز در دعاى بيست و هفتم صحيفه مىگويد : « يا من ذكره شرف للذّاكرين و يا من شكره فوز للشّاكرين . . . » « اى خدايى كه يادت مايهء آبروى ياد كنندگان و شكرت موجب رستگارى شاكران است . . . » اولين و آخرين سخن آن حضرت مانند همهء ائمهء اهل بيت عليهم السلام ذكر خدا بود ، چنان كه در دعوات راوندى آمده است كه آن بزرگوار در وقت وفات عرض مىكرد : « اللّهمّ ارحمنى فانّك كريم ، اللّهمّ ارحمنى فإنك رحيم » و اين كلمات را تكرار مىكرد تا اين كه وفات يافت . الحمد للّه الّذى جعلنا من المتمسّكين بولايتهم . اللهم اجعل هذا ذخرا ليوم فقرى و فاقتى مشهد مقدس اول جمادى الثانى 1413 محمد رضا عطائى